wincest rules the world

เตือนไว้ก่อนว่ารูปเยอะมากมายทีเดียว

เกริ่นแล้ว ลุยยยย

เพราะแค่เข้าไปก็ได้แต่ร้องโอ้โหหหหหหหหหหหหห แล้ว

เพื่อนที่ไปด้วยเรียกว่า ดอกไม้เดินได้

ชื่องานบอกว่าเป็น มนุษย์กับเพกาซัส แต่มองไงแล้วมันเป็นหมูป่า

ตอนที่เดินเข้าไปเหมือนกับเดินเข้าไปในสวนสาธาณะที่จัดวางผลงานศิลปะเต็มไปหมด หันไปทางไหนก็เจอ ใช่แต่จะเป็นงานอาร์ทเข้าใจยาก ยังมีงานน่ารักๆ ให้เห็นอีกเยอะเเยะเต็มไปหมด

อย่างเช่นโต๊ะไข่ดาว มีอยู่สองฟอง ซึ่งโดนเจาะไข่แดงแตกไปเรียบร้อยแล้ว เลยต้องนั่งปิดแผลเป็น

ไม่รู้ว่า เธอคนนี้รอคอยใครอยู่

ที่เห็นกล่องใสกับกล่องดำอันเบ้อเริ่มเนี่ย งานศิลปะที่ให้เราเดินเข้าไปได้คะ

ถ้าเมฆสวยฟ้าใส คงเห็นได้ชัดกว่านี้เนอะ

งานชิ้นนี้ น่ารักอีกแล้ววววววว สีสันไล่โทนราวมาจากหนังสือ Color index

แต่ต้องรอนานนิดนึง กว่าจะถ่ายรูปได้ เพราะต้องไปแยกเด็กเล่น

ตามไป ตามไป

อยู่ดีไม่ว่าดี ไปดึงหูชาวบ้านเนอะ

ซูมได้เท่านี้ล่ะจ๊ะ

เข้าไปในนี้แล้วเหมือนเด็กๆ ล่ะ อะไรก็ตื่นตาตื่นใจ วิ่งวุ่นไปทั่ว นั่นก็ชอบ โน่นก็ดี แต่แอบวิ่งนิดๆ เพราะว่ามีอีกที่ที่ต้องรีบไป กลัวแสงหมดจะถ่ายรูปไม่สวย ฤดูใบไม้ร่วงถ่ายภาพไงก็สวยคะเพราะใบไม้มันเปลี่ยนสี แต่เสียอยู่ที่มันมืดเร็วมากกกกกกก ที่เห็นแดงแบบนี้เพิ่งสองโมงนะ เลยวิ่งพล่านไปทั่วเลย ห้าห้าห

ส่วนลูกสีทองนี้เกิดเพราะหญ้าเเดงคะ สะท้อนสีออกมาเลยงามไปอีกแบบ

เออเชื่อแล้วว่าเเนบชิดสุดๆ

ที่ถ่ายมาเห็นแล้วอาจจะดูไม่เยอะ แต่บอกได้เลยคะว่าเต็มไปหมด ทั้งงานของศิลปินต่างชาติ หรือชาวญี่ปุ่นเอง ถ่ายรูปกันแบบระรัวเลยคะ เมามันส์และมึนเมาในงานศิลป์กันไปข้าง

และเราก็ได้เจออาร์ทตัวแม่คะ ใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 3-4 เมตรได้มั้ง

ชื่อก็ทรงพลังมากคะ Miss Black Power-1968 Niki de Saint Phalle (รองแชมป์บอลโลกส่งมาคะ)

แม้แต่แผ่นหลัง เราก็ยังรู้สึกถึงความมั่นคงของชีได้สมกับเป็นอาร์ทตัวแม่ไหมล่ะ

พอเข้าโซนนี้จะเจอผลงานของ Henry Moore เต็มไปหมดคะ

สารภาพบาปว่าคุ้นชื่อลุงแกนะคะ ว่าเคยเรียนมาแล้ว แต่ห้าห้า อย่างที่ว่า ลืมไปหมดแย้ววววว

สีแดงเข้าว่าแรง 3เท่า เชื่อแล้วจ้า

อีกหนึ่งจุดสุดยอดของวัน

ข้างในเป็นกระจกสีทั้งหลังคะ สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สีสันละลานตาไปหมดแล้ว

ใช้ว่าแต่เขาจะเอากระจกสีมาแปะมั่วๆนะ ในนั้นมีทั้งอัศวินควบรถศึก ชานตกปลา เจ้าหญิงผู้รอคอย และรวบไปถึงสัตว์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสิงโต นกฮูก

ท่านศิลปินเจ้าคะ

ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ข้างบนจะมองเห็นพิพิธภัณฑ์ 360องศา ภูเขาใบไม้แดงกับท้องฟ้าเมฆเยอะไปนิด ก็ยังคงสวย

มองลงไปจะเห็นอะไรสักที่ รอเราอยู่

แต่ก่อนจะเข้าไปขอไต่ลงไปแช่ร้อนก่อน พักสักนิด

น้ำร้อนให้แช่ฟรี แต่มีผ้าเช็ดเท้าพิมพ์ลายผืนละร้อยเยนคะ

น้ำร้อนกำลังดีที่65องศา แถมลุงที่คอยดูแลก็น่ารัก คอยเชียร์แขกและถ่ายรูปให้กับแขกที่นั่งพัก แต่ไม่ค่อยเข้าใจทำไมต้องเอาลูกแพรมาแช่น้ำร้อนนี่หว่า

ที่พามาเนี่ยหมดไปแค่ 60-70%ของพื้นที่และผลงานทั้งหมดเองนะเค่อะ ขอบอกขอบอก หนทามงยาวไกลน่าดู

ตึกที่ว่าชั้นล่างเป็นร้านขายของที่ระลึกกับคาเฟ่คะ

สีแดงแรงสามเท่าอีกแล้ว

ของที่ระลึกก็มีชิ้นนี้ล่ะ ที่ฮาสุดเท่าที่ประสบมา

อยากจะสครีมตามชื่อจริงๆ เชียว

ส่วนชั้นบนจะเป็นงานของ Rodin กับ Rosso ซึ่งห้ามถ่ายรูปคะ เลยไม่มีมาให้ชม

แล้วก็วิ่งต่อไปที่

สารภาพบาปสอง คือรู้จักคะว่าลุงปิกัสโซ่เป็นใคร แต่ไม่เคยเลยที่จะสนใจตามดูงานว่าเป็นไง จนมาเห็นวันนี้ ถึงได้รู้ว่าลุงแกขี้เล่นจัง งานปั้นแกน่ารักๆ เยอะชิ้นมากกกกกกกกกกกกกกกกก นอกจากนั้นก็มีภาพสเก๊ตช์เล็กๆ น้อยๆ ให้ชมกัน

ในหอห้ามถ่ายรูปเลยอดพามาให้เห็น แต่งานมีเกินร้อยชิ้น จนสงสัยว่าไปเอามาเยอะขนาดนี้ ที่โน่นเขาไม่โวยบ้างเรอะไง หรือว่าลุงแกผลิตงานออกมาเยอะมาจนขนมาโชว์ทิ้งไว้ที่นี้ได้โดยไม่ต้องห่วงอะไร

พักอีกรอบ

เจ้ากระต่ายสองตัวนี้เห็นครั้งแรกแล้วนึกไปถึง ไอ้กระต่ายหน้าป่วงจากเรื่อง Donnie Darko ผสมกับ Alice in Wonderland เวอร์ชั่นหลอนประสาทมาก

แต่ชื่องานน่ารักโคตร เป็นผลงานชาวญี่ปุ่น แปลเป็นไทยได้ความว่า กระต่ายสองตัวต่อยมวย

จากนั้นก็จะเจอะเจอปฏิมากรรมเต็มสวนอีกเช่นกัน แถมด้วยทางวงกตดาว เสียดายที่ซ่อมอยู่เลยเดินไปหลงๆ งงๆ ต้องกลับมาทางเดิน ห้าห้าห

หมีพิเรนทร์

จริงๆ รูทของที่นี้ยาวถึง 2ชั่วโมง แต่ต้องรีบเลยทำให้เดินออกจะรีบไปหน่อย แถมยังตื่นเต้นตลอด เลยพลาดไปหอศิลป์นึง แต่ตั้งใจไว้แล้วว่าต้องกลับมาอีกแน่ๆ

มีความสุขโคตรๆ คะ

แต่แย่ล่ะ ต้องออกแล้ว เพราะมีนัดคะ

เจ้าชายเขาขี้อาย ยังไงก็รอเจอกันวันพรุ่งนี้นะจ๊ะ

พิมพ์ฝรั่งเศสไม่ได้ ขออภัยไว้ณ ที่โน่นนนนน