wincest rules the world

กลับมาแล้ววววว มารายงานตัวว่ายังมีชีวิตอยู่ครบสามสิบสอง แต่ตั้งแต่ไหล่ลงไปถึงปลายเท้าออกอาการเดี้ยง ขยับตัวแต่ละที ซ่านไปทั้งทรวงเลยน้องพี่

วันที่24-25 ที่ผ่านมา หมีบ้าได้ไปทำความฝันให้เป็นจริงมาแล้นนนน ด้วยการจ่ายเงินไปทรมานตนปีนเขามาล่ะ

มาญี่ปุ่นแล้วจะให้ไปปีนเขาไหนถ้าไม่ใช่ ภูเขาไฟฟุจิ (คาดว่าน่าจะเป็นฟุจิเดียวกับที่คุณ seng ว่าไว้ แต่อันนี้ต้นตำรับ)

WARNING : LOAD โหดพอประมาณ ไปอาบน้ำ หาหนมกินก่อนก็ได้

ความสูงของฟุจิซัง หรือภูเขาไฟฟุจิ ก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่ 3,776 เมตร เท่านั้นเอง

ก็ถ้าในทางราบมันก็แค่สามกิโลแมตร เกือบๆสี่ แต่นี่แนวตั้งอ่ะพี่น้อง คิดเอาล่ะกัน

คณะทัวร์กระเหรี่ยงอึดคราวนี้ ประกอบด้วยพลพรรคทั้งหมด 7 ชีวิตด้วยกัน เอาว่าไม่รู้จักก็ไม่แนะนำล่ะกัน แต่เริ่มเดินทางโดยการไปรวมตัวที่สถานีรถไฟ โตเกียว ก่อนจะนั่งรถบัสต่อไปอีกเกือบสองชั่วโมง ระหว่างทางผ่าน สวนสนุกฟุจิ Q ที่เคยไปมาเมื่อเดือนสี่ด้วย

การปีนเขาครั้งนี้ เริ่มปีนตั้งแต่ชั้นที่ 5 ที่ความสูง 2,305 m

3,776-2,305= 1,471m คือระดับความสูงที่ต้องไต่ไปนะฮ้าาาาา กรุณานึกภาพแนวตั้งตามด้วยท่านผู้อ่าน

ดูความสูงกันอีกที

แต่ก่อนปีน คณะทัวร์ปล่อยให้ลูกทัวร์ไปทำใจไหว้พระขอพรให้ขึ้นแล้วกลับลงมาให้ครบสามสิบสองที่ศาลเจ้าข้างๆ

วันที่ไปอากาศดีมากๆ ทั้งๆที่ตอนแรกมีลุ้นฝนตกถึง40% แต่ไปๆมาๆ แดดเปรี้ยงหน้าไหม้กันถ้วนหน้าเลย

ยังคึกกันอยู่

ผ่านชั้นหกไปยังยิ้มได้คะ

มองไปรอบด้านแล้วลืมหายใจ เพราะมันสวยมากกกกกกกก เมฆสวยมาก เห็นแล้วอยากกระโจนเข้าหา เสียแต่ว่าไม่พกคอปเตอร์ไม้ไผ่มา

รอก่อนนะฟุจิ อีกเดี๋ยวจะขึ้นไปเหยียบยอดอก

กะลังไต่ไปที่ชั้น หก เริ่มออกอาการลิ้นห้อย เสียงคุยเริ่มหาย

เริ่มมีคนถามว่า จ่ายแพงมาทรมานตนกันทำไม

หนทางที่ผ่านมา

ยังยิ้มสู้ คิดว่าไว้

อยู่เหนือเมฆ

มีการทำที่กั้นไว้เป็นระยะๆ ไม่แน่ใจกันคนตก หรือหินตก

ยิ้มร่าาาาา เพราะว่า เลยชั้นหก มาที่ชั้นเจ็ดแล้ว

ถ่ายไว้เป็นที่ระทึก

อากาศเริ่มหนาว มีการใส่เสื้อเพิ่ม พร้อมควักออกซิเจนมาอัดกันบ้างแล้ว

เมื่อกี้ยังหลั่นหล้าอยู่ แต่ทว่า

เห็นทางขึ้นชั้นเจ็ด เริ่มอยากโดดลงไปชั้นห้าจากตรงที่นั่งพัก

เวลาประมาณสามโมงกว่าๆ ปีนมาได้เกือบสี่ชั่วโมง เพิ่งมาได้เท่านี้แหละ

วิวด้านข้าง

มองจากข้างล่างลงไป

อธิบายสักนิดเกี่ยวกับการปีน ความสูงที่เขียนมา อ่านดูแล้วอาจจะไม่เยอะ แต่ว่าในความเป็นจริงแล้ว การปีนเขาแต่ละครั้ง จะต้องไต่เขาแบบซิกแซกขึ้นไป ไม่ใช่พุ่งพรวดมุ่งหน้าไต่ความชัน
เพราะงั้นระยะเวลาสามชั่วโมงกว่าที่ว่า จากชั้นห้า มาถึงชั้นเจ็ด หักลบแล้วเป็นความสูงที่ 400 กว่าเมตร ฟังดูนิดเดียว แต่ขอบอกว่าไม่ใช่เลยยยยยย ยิ่งชั้นเจ็ดมันเริ่มเป็นการปีนเขาจริงๆแล้ว
เพราะทางชันมากกก ไต่กันยิ่งกว่าลิงอีก

ในที่สุดก็มาถึงที่พัก

จุดพักแต่ละที่ จะมีสแตป์มที่ระลึกครั้งละ 200 เยนที่ไม้เท้าด้วย
ตอนแรกว่าจะเอาเฉพาะรายที่ชอบ แต่เพื่อนบอกว่า คิดเหรอว่า ชาตินี้จะมาปีนอีกรอบ พออันที่สามก็ปั๊มมันทุกที่เลย

ออ ที่นี้ เข้าห้องน้ำเสียครั้งละ 100 เยน นะน้องพี่

แกงกระหรีไร้เนื้อชื่อดังของฟุจิ

กินข้าวเสร็จตอนห้าโมงกว่าๆ ปีนขึ้นไปเตรียมตัวจะนอนแล้วล่ะ แต่เพื่อนลากให้ออกไปดูพระอาทิตย์ตกดินก่อน

ว่าแล้วก็ชักภาพไว้เป็นที่ระทึก

ว่าแล้วก็กลับไปพักผ่อนเอาแรง ไว้จะมาต่อภาคสองเด้อ น้องพี่

edit @ 3 Oct 2008 23:28:53 by tapum